Breidagen in Nieuwegein

March 30th, 2011

 Breidag

Het aftellen tot de Breidagen in Nieuwegein is begonnen!

Hilly en ik geven er op beide dagen de workshop Breitechnieken uit Estland. De workshop duurt tweeënhalf uur en zit bomvol, want we willen zoveel aan jullie kwijt over ons geliefde Estland en de prachtige breisels die er worden gemaakt. We gaan ervoor om je in die paar uurtjes zoveel mogelijk van het gesloten breiwerk (oa wanten) en kantbreiwerk te laten zienen te vertellen. En dan ook nog hands-on! Je gaat ook nog een aantal opzetten, kantsteken, interessante steken en afkantingen te laten uitproberen. Tja, zoals onze trouwe klanten gewend zijn,….. het wordt flink doorwerken en daarna murw maar tevreden de beursvloer weer op.

The countdown till the Breidagen (Knitting days) in Nieuwegein has started!

Hilly and I will be teaching Estonian Knitting Techniques on both days. It’s a two-and-a-half-hour class and is filled to the brim for we want to share with you so much of our beloved Estonia and the beautiful knitwear that is made there. In these few hours we will try to teach and show you as much as possible about closed knitting techniques (among other things mittens) and lace knitting. And then of course hands-on! You will also learn a number of cast-ons, edge stitches, other interesting stitches and cast-offs. Yes, as our faithful customers already know,…. you’ll have to work hard but then back to the fair, tired but contented.

Unravel – MOMU Antwerpen

March 18th, 2011

Unravel - MOMU Antwerpen - 2011

Wie met genoegen breit denkt er zelden over na, maar deze ambachtelijke handelingen kennen een lange geschiedenis met vele up en downs. Status en aanzien werd vaak bepaald door factoren die geen fluit te maken hadden met de techniek en de resultaten. Het is dan ook geweldig dat het MOMU met deze tentoonstelling ingaat op deze facetten. Een geweldige tentoonstelling waar iedere liefhebber van textiel en mode plezier aan kan beleven. Wie oppervlakkig kijkt, ziet bijzondere oude en nieuwe breisels uit diverse perioden van de afgelopen eeuwen. Prachtige antieke stukken, topstukken van bekende  modeontwerpers, typerende stukken in de stijlen van de vorige eeuw, voorbeelden uit diverse landen en grappig breiwerk uit stromingen als de punk. Wie zich verdiept en de rode draad oppikt, ziet al snel lijn in de prachtig geëtaleerde voorwerpen. Ze vertellen steek voor steek het verhaal van het breien door de eeuwen heen, waarbij men altijd wel een mening had over dit ambacht en wat er uit voort vloeide. Anno 2011 schudt het breien het imago van stoffig, suf en ‘typisch iets voor je oma’ met kracht van zich af. Wie nu nog denkt dat wie breit een beetje sneu is, moet beter om zich heen kijken!

Anyone who loves to knit hardly ever thinks about it, but these traditional movements have a long history with many ups and downs. Social status was determined by factors that had nothing to do with the technique and its results. So it is fantastic that MOMU pays attention to these aspects in this exhibition. This is a fabulous exhibition for all textile and fashion lovers. When looking superficially you will see very special old and new knitwear from several periods in the past centuries. Beautiful antique objects, famous fashion designers’ showpieces, characteristic objects after the fashion styles of the last century, examples from several countries and funny knitwear dating back to for example the punk movement. Anyone who dives deeper into this subject and picks up the thread will soon see the connections in these beautifully displayed objects. Stitch by stitch they tell the story of knitting throughout the centuries and all the time people had an opinion about this craft and its results. In the year 2011 knitting is forcefully shaking off the image of being dull and something only grannies do. Anyone who thinks knitting is a bit sad should start looking around!

 Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011
 
 Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011
 
 Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011
 
 Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011
 
 Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011
Klik op afbeelding voor vergroting – Click to enlarge images

Vriend Johan bracht afgelopen herfst een weekendje door in Antwerpen en bezocht het ModeMusuem voor een hoedententoonstelling en was verbaasd dat ik nog niet wist dat er in de lente een breitentoonstelling in het musem zou worden georganiseerd. Een paar maanden later worden Hilly en ik uitgenodigd om de persconferentie, rondleiding en vernissage van de tentoonstelling bij te wonen, één dag voor de officiële openstelling voor het publiek. Voor een evenement met een flinke impact op het breigebeuren rijden we graag naar België. In alle rust en onder begeleiding van Karin, één van de organisatoren van de tentoonstelling, konden we alles uitvoerig bekijken en volop foto’s nemen. Karin vertelt veel leuke weetjes over de items op de tentoonstelling en over de sociale en culturele aspecten. Ze weet er niet alleen erg veel van, maar draagt ook haar liefde voor en betrokkenheid bij het onderwerp over op de gasten.  De persmap en het werkelijke schitterende boek dat ter gelegenheid voor de tentoonstelling is uitgebracht, bevatten nog meer diepgaande en brede informatie en vele foto’s. Na de lekkere lunch die ons werd aangeboden nog éven met z’n tweetjes de highlights bekijken en de laatste foto’s maken. We zetten onze enthousiaste reactie als eersten in het gastenboek. Complimenten voor de organisatie, zowel de tentoonstelling als de ontvangst op deze bijzondere dag was top.

My friend Johan spent a weekend in Antwerp last fall and visited the Fashion Museum for a hat exhibition and was very surprised that I did not already know about the Knitwear in Fashion exhibition that was coming in spring. A few months later Hilly and I were invited to the press conference, a guided tour and the opening reception of this exhibition, one day before the official opening for the public. Of course we loved to drive to Belgium for an event with so much impact on the knitting movement. In all peace and quiet we were guided through the exhibition by Karin, one of the organisers, and were able to see everything and take pictures. Karin told us many nice details about the objects at the exhibition and about the social and cultural aspects. She not only knows a lot about it but she also gets her love for and commitment to this subject across to her guests. The press portfolio and the absolutely fabulous book that was published for the occasion of this exhibition contain even more in-depth and substantial information and many photos. After a delicious lunch that was offered we took another look at the highlights of this exhibition and took some more pictures. We were the first to write our enthusiastic reaction in the visitor’s book. Our compliments to the organisers, the exhibition as well as the reception on this special day were excellent.

 Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011
 
 Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011
 
 Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011
 
 Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011
 
 Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011
 
 Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011
 
 Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011
Klik op afbeelding voor vergroting – Click to enlarge images

Toch…… ik heb al op heel wat rare plaatsen gebreid. In de trein, op verjaardagen van de familie en vrienden, op het Binnenhof in Den Haag, op de eerste rij bij een concert van Vicky Leandros. Maar nooit voelde ik mij meer bekeken dan toen ik de pennen oppakte op de ongelooflijk drukbezochte vernissage van Unravel. Wat voor Hilly van der Sluis en mij de gewoonste zaak van de wereld is, leverde heel wat (leuke) opmerkingen, tientalle foto’s,  vele verbaasde blikken en een opmerking in de speech van de directeur van Woolmark op.
We moeten beslist eens wat vaker bij de Belgische buren gaan breien…… 😉

Still…I have knit at many strange locations. In the train, at birthdays of family and friends, at the Binnenhof in The Hague, first row at a concert by Vicky Leandros, but I never felt more exposed than when I picked up my needles at the very busy opening reception of Unravel. What is daily routine for Hilly van der Sluis and me resulted in many (nice) comments, dozens of photos,  many surprised looks and a remark about us knitting along by the CEO of Woolmark. We should definitely come to knit more often at our Belgian neighbours…… 😉

 Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011
 
 Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011
 
 Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011
 
 Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011
 
 Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011
 
 Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011
 
 Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011  Unravel - MOMU Antwerpen - 2011
Klik op afbeelding voor vergroting – Click to enlarge images

Paris Spring 2011 – L’Aiguille en Fête

March 12th, 2011
 Paris Spring 2011  Paris Spring 2011  Paris Spring 2011
 
 Paris Spring 2011  Paris Spring 2011  Paris Spring 2011
 
 Paris Spring 2011  Paris Spring 2011  Paris Spring 2011
 
 Paris Spring 2011  Paris Spring 2011  Paris Spring 2011
 
 Paris Spring 2011  Paris Spring 2011  Paris Spring 2011
Klik op afbeelding voor vergroting – Click to enlarge images

Tussen allerlei familieperikelen door ontsnapten man Jan en ik een paar dagen de dagelijks realiteit van het leven in Utrecht door het te verruilen voor het savoir vivre van Parijs. Zalig, er even lekker tussenuit, shoppen, lekker eten, naar de handwerkbeurs L’Aiguille en Fête (Het Feest van de Naald) en naar de modetentoonstelling in het Musée Les Arts Décoratifs. De laatste twee bleken een link te hebben. Het tuniekje dat ik aan had op de beurs, gekocht bij Anna van Toor en bedrukt met tricotprint, vertoonde bijzonder veel gelijkenis met het eerste het beste shirtje op de tentoonstelling.

Despite some troubles in de the family husband Jan and I managed to escape the daily reality of life in Utrecht and enjoy the savoir vivre of Paris. Great, have a good time, shopping, eating out, to L’Aiguille en Fête (The Party of the Needle) and to the fashion exposition in the Musée Les Arts Décoratifs. The last two proofed to have a relationship. The tunic that I wore on the fair, bought at Anna van Toor in the Netherlands and printed with knitting stitches, resembled the first shirt I saw on the exposition.

 Paris Spring 2011  Paris Spring 2011  Paris Spring 2011
 
 Paris Spring 2011  Paris Spring 2011  Paris Spring 2011
 
 Paris Spring 2011  Paris Spring 2011  Paris Spring 2011
 
 Paris Spring 2011  Paris Spring 2011  Paris Spring 2011
 
 Paris Spring 2011  Paris Spring 2011  Paris Spring 2011
 
 Paris Spring 2011  Paris Spring 2011  Paris Spring 2011
 
 Paris Spring 2011  Paris Spring 2011  Paris Spring 2011
Klik op afbeelding voor vergroting – Click to enlarge images

Op de beurs konden we als genodigden langs de vreselijk lange wachtrijen om als een van de eersten de beursruimte te betreden. Daar vonden we veel oude vrienden en bekenden, zoals de lieve dames van Habu, Héléna Magnusson en zelfs een buslading Nederlandse dames, waaronder Constance, die met Naald en Draad op reis waren. Rowan had het plekje in de kuil waar we een paar jaar terug nog ons Dutch Knitting Café hielden en waar Titia Marianne leerde zonder kurketrekker een fles wijn te openen. Nu was daar ook een deel van de langste shawl ter wereld te bewonderen.

On our way to the fair we were able to pass the terribly long queue and entered the fair as one of the first visitors. There we found some old friends, like the lovely ladies of HabuHéléna Magnusson and even a group of Dutch crafters, among them Constance, that were all there with Naald en Draad. Rowan filled the space in the basement where we had our Dutch Knitting Café a few years ago. That was the exact location where Titia learned Marianne how to get the cork out of a bottle without a corkscrew. Now the longest scarf ever was there to be admired.

 Paris Spring 2011  Paris Spring 2011  Paris Spring 2011
 
 Paris Spring 2011  Paris Spring 2011  Paris Spring 2011
 
 Paris Spring 2011  Paris Spring 2011  Paris Spring 2011
 
 Paris Spring 2011  Paris Spring 2011  Paris Spring 2011
 
 Paris Spring 2011  Paris Spring 2011  Paris Spring 2011
 
 Paris Spring 2011  Paris Spring 2011  Paris Spring 2011
Klik op afbeelding voor vergroting – Click to enlarge images

Aimée van L’Oisivethé, het zondagse breicafé/wolwinkeltje, herkende me direct. Na even lekker bijpraten gaf ze me nog een mooie streng Sweet Georgia sokkengaren om uit te proberen. Voor Stephen West, die ook in de prijzen viel, koos ik een diepe okerkleur. Libertystofjes waren er ontzettend goedkoop en Japanse stofjes erg mooi, dus beide gingen mee om te worden omgetoverd tot lekkere zomerrokjes. Nu nog even maken….. Zo snel als de shawl die ik net breide in slechts één uur tijd – je leest het goed – zal dat niet gaan. Maar dit garen, een soort dik I-Cord van 6 steken, is dan ook wel heel erg dik.

Aimee of L’Oisivethé the weekly knitting café on Sunday mornings, recognized me instantly. After chatting a bit she gave me a gorgeous skein of Sweet Georgia sock yarn to try out. For Stephen West she had one to after she asked us to choose the colour for him. Real Liberty fabric was temptingly cheap and the Japanese fabric looked so nice, so I bought some of both for nice summer skirts. Just have to sew them now….. It will probably take more then the hour I needed to knit my scarf. The yarn for the scarf, a thick I-Cord of only six stitches, was, of course, extremely thick.

Out of the knitting closet

March 8th, 2011

Het is 8 maart, Internationale Vrouwendag. Maar wanneer ben je nu eigenlijk goed feministisch bezig? Als je je conformeert aan het beeld dat je zelf hebt van wat status en aanzien heeft in de maatschappij en dat dan maar klakkeloos gaat doen? En mag je dan nog wel de typische vrouwenbezigheden beoefenen? Want hoewel breien in het verleden door mannen en vrouwen werd gedaan en wel gezien werd als een hoogwaardig ambacht, is het op dit moment naadje met het aanzien van wat ik zo graag doe.

It is 8 March, International Women’s Day. But when are you a true feminist? When you conformate yourself to your image of that what has status and standing in the society by doing the things that are related to that? Or can you still do ‘women’s stuff’? Through the ages knitting is done by men and women and often it was in high esteme, but nowadays this isn’t the case anymore. But I still love to knit.

Opgevoed worden door een alleenstaande en volledig onconventionele moeder die er bergen tegenstrijdige opvattingen op na hield, kan een behoorlijk complicerende factor zijn bij de vorming van je eigen ideeën over de rol van man en vrouw in de maatschappij. Haar hulp bij mijn studiekeuze bestond uit het advies: “Kies iets creatiefs, daar heb je later nog wat aan als je getrouwd bent”. Maar uiteindelijk kreeg ik toen ik op kamers ging het boek van de feminstische schrijfster Joke Smit ‘Er is een land waar vrouwen willen wonen’ mee. Want dat leek haar toch ook wel wat.

Being raised by a single and terribly unconventional mother with loads of contradictional ideas, can add a lot of complications when you form your ideas about the role of the men and woman in the society. Her help with choosing an education consisted of her advise: “Choose something creative, that is always useful when you are married”. But eventually when I start living on my own she gave me the book ‘‘Er is een land waar vrouwen willen wonen’ (‘There is a country where women like to live’), written by the feminist Joke Smit. As she liked living there herself too.

Aan dat studiekeuzeadvies heb ik gelukkig nog wel wat gehad. Blijkbaar had ze toch gelijk, want ik heb veel aan de studie én ik ben getrouwd. Met een creatieve man die dezelfde opleiding (Lerarenopleiding Textiele Werkvormen) koos als ik, zodat we toen al bij elkaar in de klas zaten en elkaar nu nog altijd volledig begrijpen als het gaat om kunst, creativiteit en alles wat met textiel te maken heeft. 

The advise proofed to be a very good one. She was right, as now I’m married and I use the stuff I learned every day. With a creative man that followed the same education (teacher’s collega Textile Arts and Crafts), so we were in the same classes and still we understand each other completely when we talk about art, creativity or anything related to textile.

Maar goed, dat feminisme was toen ik een jaar of twintig was toch best lastig hoor. Het was de tijd van de vrouwencafés, roze tuinbroeken en sieraden met vrouwentekens. En de tijd van de verheerlijking van het doen van échte mannendingen. In de hoop dat iets van de status van deze mannenbezigheden zou afwrijven op jou als vrouw, deden we van alles, soms zonder daar de benodigde talenten voor te bezitten. Zelfs mijn wasmachineafvoer liet ik aanleggen door het vrouwenklussencollectief, wat me een krankzinnig systeem van buizen opleverde dat overal door mijn hele huis liep. In die tijd van het uitvinden van wat ik zelf nu zou kunnen gaan doen, kon ik slechts tot één conclusie komen, die overigens vaak slecht viel bij mijn vriendinnen die liever op de barricaden klommen. Gewoon doen wat je hart je ingeeft en je talenten gebruiken, doen wat je zelf leuk vindt! Los van waardeoordelen en indeling in mannelijk/vrouwelijk de bezigheden kiezen die voor jou als mens geschikt zijn. En geloof me, het losweken van vastgeroeste ideeën, dat valt nog helemaal niet mee.

But well, forming your ideas related to feminism when you are about twenty years old can be quite complicated. It was the era of women’s café’s, pink overall’s and jewelry with women’s signs. And the time of gloryfying doing the work of men. We hoped that a bit of the standing of these jobs would rub of on us women, so we did it, even if we didn’t have the talent for it. Even the drainage of my washing machine I had made by a collective of women. The result as a strange set of tubes running through my whole house. In that period of finding out what I should do I could only come to one conclusion. Do what your heart desires and make your talents work for you, do what you réally like! Don’t let the value that is given to the typcical men’s and women’s jobs lead you. And believe me, that is a difficult thing to let go.

Debbie Stoller, bedenker van Stitch ’n Bitch en hoofdredacteur van BUST, het Amerikaanse zusje van ons feministische tijdschrift Opzij, heeft mogelijk in eenzelfde proces gezeten. Wat had ze een plezier aan het handwerken met haar tantes tijdens vakanties in Nederland met haar Nederlandse moeder. Ze wilde terug in New York lekker doorbreien, maar merkte de weerstand die dat opleverde binnen haar sociale kring. Ook als ze breide in de metro, had ze het gevoel dat ze geen verstoordere blikken had kunnen oproepen dan bij het karnen van melk. Het vergt moed om tegen de heersende conventies in te gaan en te doen wat je leuk vindt.

Debbie Stoller, inventor of Stitch ’n Bitch and editorial head of BUST, the American feminist magazine, possibly was in the same process once. She loved crafting with her Dutch aunts in the Nederlands when she visited our country with her Dutch mother. In New York she wanted to knit also, but soon she noticed the resistance it raised in her circle of friends. Even when she knitted in the metro, people stared at her and she felt that she could have raised more attention if she was curning milk. It takes courage to fitght against the ruling conventions and just do what you like.

Mensen met moed vind je overal. Ze leven het leven dat overeen komt met hun gevoel en doen wat hun hart hen ingeeft. Zo komen ze soms niet alleen uit de kast, maar ook uit de breikast. Goed geoefend in het uitbreken, nemen ze zonder schroom de naalden en een bol wol ter hand. Zou het soms lastiger zijn om zonder een oefenrondje de stap om uit die breikast te komen te zetten?

People with courage you can find anywhere. They live the life that agree with how the feel and live to their hearts desire. Some come out of the closet and out of the knitting closet. Well trained in breaking out things, they just grab their knitting needles and yarn. Maybe it is easier to come out of the knitting closet if one has practised coming out before?

Na mijn oefenrondje als vrouwelijke ICT’er in een mannenwereld, vond ik het nog steeds moeilijk om uit mijn breikast te komen. Toen ik de eerste keer naar Stitch ’n Bitch Utrecht ging, verstopte ik de breinaalden diep in de tas, zei tegen man Jan dat ik zó weer terug zou zijn als ik alleen breiende weirdo’s zou aantreffen en vertrok naar het breicafé. Ik was die avond laat thuis, want na één blik op de groep gezellige breiers besloot ik ter plekke om hier mijn dinsdagavonden door te gaan brengen. Nooit spijt van gehad, want ik vind het er gewoon écht leuk!

After practising these kind of fights as a women in ICT, a man’s world, I still thought it to be tough to come out of my knitting closet. When I left for the first Stitch ‘n Bitch Utrecht meeting I hid the knitting needles in my bag, told my husband that I probably would be back soon as I expected to find a bunch of weirdo’s and left for the knitting café. But is was already late when I returned home, as after one glance at the nice group of knitters I decided that moment that I would spend my Tuesday nights there. Never regretted that desicion, as I réally like it there!

Are there any men who knit?

March 1st, 2011

Heerlijk, mijn uitspraak in de Stentor brengt discussie op gang.
In de media is alles zwart-wit. Ik zei tegen de journalist dat in mijn omgeving de mééste mannen die breien ook van het Songfestival houden, maar helaas is dat verworden tot ‘álle’ mannen die breien houden van het Songfestival. Lees: alle mannelijke breiers zijn homo. Zo gaat dat nu eenmaal. Subtiliteit is (wederom ‘meestal’ want ik wil ook hierin niet generaliseren) niet de sterkste kant van de gemiddelde journalist. Kort door de bocht en gevormd door de beperkte ruimte worden uitvoerige verhandelingen gereduceerd tot oneliners. En zo vond ik mijn verhaal, gestript van iedere nuancering en begeleidende tekst en toch eigenlijk ook wel best lekker vlot en grappig geschreven,  zwart op wit terug in de krant. Toch het is waar als wat, persoonlijk ken ik, behalve nu RobertZ, geen heteroman die breit. Wel eentje die van het Songfestival houdt, dat is dus mijn eigen man, maar die breit weer niet en ik ben al bijna 20 jaar tot volle tevredenheid met deze niet-breiende man getrouwd…. 😉

Splendid, my remarks in the Stentor were the start of a discussion.
In the media there’s only black and white. I told the journalist that in my daily environment most men who knit also love the Songfestival, but unfortunately this became ‘all’ men who knit love the Songfestival. Read: all male knitters are gay. It’s all in the game. Subtlety (again most of the time, because I would no want to generalize) is not the average journalist’s strongest point. Bluntly, and often because of restricted space, detailed treatises are being reduced to one-liners. And this is what happened to my story in the newspaper, it was stripped of all nuances and there was no accompanying text but still it was written very smoothly and funny. And yes, it is absolutely true, apart from RobertZ, I do not know a single hetero man who knits. I do know one who loves the Songfestival, my own husband, who by the way does not knit and I have been married very satisfactorily to this man-who-does-not-knit for nearly twenty years…. 😉

De discussie leidt mij naar een van mijn stokpaardjes, de discriminatie op leeftijd en geslacht. Hierbij denk ik echter eerder aan de vrouwen vanaf pakweg 40 à 50 jaar oud, die ondanks hun hoge aantal toch meer de ondergeschoven kindjes zijn in de breiwereld – én in de maatschappij – dan mannen. Ik breek een lans voor deze groep, hoewel ik amper besef dat ik er zelf ook deel van uit maak.  Na heel wat contacten met de media in de afgelopen jaren, wordt ik zo langzamerhand gek van de geijkte vraag van journalisten: ‘Zijn er ook jonge meiden die breien (want dan is breien opeens trend en hip)’ en dan de hamvraag….. ‘zijn er ook breiende mannen?’. Als ik dan enthousiast vertel over al die geweldig leuke, ervaren, interessante en fanatiek breiende dames, haken ze vaak volledig af. Het gaat wel degelijk om allerlei aspecten die niets met het breien op zich te maken hebben, maar  wel om hoe gekker, jonger en afwijkender. Gek genoeg schijnt een stukje onttrutting van het breien per se via die enkele breiende man te moeten verlopen. De status en het aanzien van de hobby van zovelen wordt bepaald door de niet ter zake doende bijzonderheid van de zeldzame enkeling.

This discussion brings me to one of my favourite subjects, discrimination on the basis of age and gender. However, my attention goes to women, in the age of approximately 40-50, who despite their vast number play second fiddle in the knitting world – and in society – more than to men. I stand up for this group, although it hardly occurs to me that I’m part of it myself. After so many media contacts the past couple of years it drives me crazy that journalists keep asking the same question over and over again: “Are there any young girls who knit (for then knitting must be trendy and hip)’ and of course the key question……. ‘ are there any men who knit?’ When I tell them about all these marvelous, experienced, interesting and very enthusiastic women who knit, they are often completely put off. So the key points are clearly all the aspects that have nothing to do with knitting but everything with crazy, young and out of the ordinary. Strangely enough knitting has to be made more fashionable by the exceptional man who knits. The status and respect for a hobby of so very many is clearly determined by the irrelevant uniqueness of one person.

En dan die opmerkingen op de Handwerkbeurs. Zit je daar met een groep breiers (man, vrouw, jong, oud en van alles wat die de bijzonderste en prachtigste dingen breien), komt er een vrouw van rond de vijftig die volledig in katzwijm valt voor één van onze breimannen…… “Oh, wat móói hè, een breiende man, die kan vast veel beter breien dan jullie allemaal bij elkaar……”, overigens zonder het breiwerk van de man in kwestie een blik waardig te gunnen.
Die focus op het geslacht in plaats van op het breiwerk moet ook voor de mannen zelf niet echt leuk zijn, want zonder de breier op haar of zijn werk te waarderen, verandert een breier (man of vrouw of wat dan ook), al snel in een breiende aap.

And what about the remarks on the Crafts Fair? We are sitting there with a group of knitters (men, women, young, old and everyone who knits the most extraordinary and beautiful objects) and a women of about 50 years old comes in and completely and utterly falls for one of our men who knit….. “Oh, this is marvelous, a man who knits, he can undoubtedly knit far better than all you women together…..”, ,without even noticing the mentioned man’s knitting. This focus on the person instead of his knitting cannot be pleasant for this man either because without appreciation for his or her work a knitter (man, woman or whatever) soon becomes a knitting monkey.

Zelf kom ik uit een mannenbolwerk, de ICT van de jaren negentig/begin 2000. Jarenlang docent netwerk- en internettechnologie geweest, daarnaast ook veel websites gebouwd. Als een van de zéér weinige vrouwen. Ik heb peperdure bedrijfscursussen gegeven in de gouden ICT-tijd. Ik gaf les aan groepen die vrijwel altijd uit alleen maar mannen bestonden. Net als mijn mannelijke collega’s haalde ik ze op uit de ontvangstruimte….. “Heren, gaat u mee?”. In het lokaal wachtten ze dan braaf op hun docent, want ik, tja, ik was vanzelfsprekend de secretaresse die hen naar de mannelijke docent zou brengen. Het was knokken voor je plaats als vrouw in deze wereld; respect moest je verdienen, meestal door beter te zijn dan de mannelijke collega, maar ook minstens zoveel verdienen als de mannelijke collega’s was niet vanzelfsprekend. Dat lukte me wel, maar makkelijk, dat was het beslist niet. Ik zou mijn positie destijds met liefde hebben verruild voor het positie van mannen in de handwerkwereld nu. Want mannen zijn volgens mij van harte welkom om een toertje mee te breien. Songfestivalliefhebber of niet.

I myself come from a man’s world, the ICT of the nineties/beginning of 2000. I was a network and internet technology’s teacher for many years and built many websites as one of very few women. I gave extremely expensive business courses in the golden years of the ICT. I taught groups nearly always consisting of just men. As my male colleagues did, I met them in the reception area…. “Gentlemen, will you follow me?”. In the classroom they then waited obediently for their teacher, because I, of course was obviously merely the secretary who took them to the male teacher. As a woman you had to fight hard for your place in this man’s world; you had to earn your respect, often by being better than your male colleagues, but also earning the same salary as your male colleagues was not a matter of course. I succeeded anyhow, but it certainly was not easy. I would gladly have swapped places in those days with the men in the world of crafts now. For I’m convinced men are more than welcome to join us to knit a few rows, whether they are Songfestival fans or not.

Wie geïnteresseerd is in mijn visie op de relatie tussen de digitale en de breiwereld, leest mijn blog over een ander zwart-wit fenomeen.

For those interested in my views on the relation between the digital and the knitting world, do read my blog about another black-white phenomenon.