Als je als fanatiek breier op de vakbeurs in Keulen dames met breinaalden in hun haar ziet, wil je natuurlijk zelf ook zo’n beroepsdeformatiekapsel. Mijn haar is nèt lang genoeg en er was een vriendelijke dame die spontaan aan mijn haar begon te draaien. Breinaaldje erin en klaar! Pas later hoorden we wie die behulpzame dame was: Lily Chin herself. Mijn dag kon niet meer kapot!  

When you see ladies with knitting needles in their hair at the fair in Cologne, being a fanatical knitter you of course want to have such an occupational-disability-hairdo yourself. Just stick in a knitting needle and there you go! It was only much later that we learned who the helpful lady was: Lily Chin herself. My day could not get any better! 

Klik op afbeelding voor vergroting – Click to enlarge images

De beurs was weer leuk, hoewel Hil en ik steeds meer moeite hebben om nieuwe dingen te ontdekken. Voor Monika en Corry was het echter nieuw. Jan was ook mee. Hij verloor van Corry met snelbreien bij Miriam Tegels, want hij had 16 steken en Corry wel 48. Dat Monika van die 16 steken van Jan er nog drie gebreid had, houden we maar onder ons.
Kaffe Fassett en Brandon Mably breiden gezellig schoudertje aan schoudertje bij Coats. We kochten bijna allemaal een benen ring en scoorden weer veel te veel minibolletjes bij Opal. Ook dit jaar won ik weer, mede dankzij de hulp van Jan. Op een mooie schaal zijn ze leuker dan een bos bloemen. Nog even over Jan, heerlijk om een man te hebben die ook geïnteresseerd is in allerlei vormen van textiel, zodat hij gezellig meehobbelde met ons en begreep waar we enthousiast over waren. Hij begon zelfs spontaan te breien en verdiepte zich in het punniken van een grote tube op een Addi-breimachientje. Addi had nog een nieuwe aanvulling op het assortiment, dat verscholen lag in een laatje en enigszins geheimzinnig werd getoond aan een selectie van het publiek. Je snapt vast wel waarom als je het plaatje van het rood-zwarte object bekijkt. 

The fair was very nice again, although Hil and I find it harder every year to discover new things. However, for Monika and Corry everything was new. Jan joined us as well. He lost the speed knitting- contest at Miriam Tegels, from Corry, for he had 16 stitches and Corry had 48. That Monika had knit three of those 16 stitches for Jan, we will keep to ourselves.
Kaffe Fassett en Brandon Mably were knitting shoulder to shoulder at Coats. Almost all of us bought a bone ring and scored far too many mini balls at Opal. I won again this year, thanks to Jan. They are much better in a nice bowl than a bunch of flowers in a vase. About Jan, it is so nice to have a husband who is also interested in all kinds of textile and who merrily comes trailing along behind us and understands our enthusiasm. He even started knitting spontaneously and delved into the working of the Addi spool-knitting machine that produced a big knitted tube. Addi also had another addition to the assortment. It was tucked away in a drawer and was shown somewhat secretively to a selective group of visitors. You will undoubtedly understand why when you look at the picture of the red-black object.

Klik op afbeelding voor vergroting – Click to enlarge images

Na de beurs nog even lekker keulen in. Wat is de dom toch schitterend mooi en indrukwekkend. Een echte Meijsen gaat natuurlijk even de Meissen-winkel in, waar een kunstenares bezig was met het beschilderen van een mok. En natuurlijk snuffel je even aan een fles 4711 Eau de Cologne. Er is tegenwoordig een nieuwe variant die erg lekker is, dus Hil en ik schaften een flesje aan. Het echte vintage geurtje kregen we van Corry, die beweerde al zo oud te zijn dat ze de wereldoorlogen nog had meegemaakt. Ja ja… Na een lekker pizzaatje en Italiaans ijsje reden we murw, maar zeer voldaan, weer huiswaarts. Volgend jaar gaan we natuurlijk weer…

After the fair we went into Cologne city centre. The Dom is so beautiful and impressive. A real Meijsen of course pays a visit to the Meissen shop, where at that moment an artist was painting a mug. And of course you sniff at a bottle of 4711 Eau de Cologne. A new version is available nowadays that smells very nice, so Hil and I each bought a bottle. The real vintage scent was give to us by Corry, who claimed to be so old that she lived through both World Wars. Yeah sure…. After a very nice pizza and some Italian ice cream we drove home, tired but very satisfied. Next year we will of course go again……

Klik op afbeelding voor vergroting – Click to enlarge images

Kunnen jullie ze nog voor de geest halen, die kleurrijke truien die Bill Cosby in de jaren tachtig in zijn shows droeg? We vonden ze destijds helemaal geweldig, maar nu vinden we ze  hysterisch van kleur en lomp van vorm.  Ik wil er niet dood in gevonden worden…. Maar ze geven een goed tijdsbeeld en dat is al genoeg om ze te conserveren voor de toekomst. Hiervoor is het Cosby Sweater Project in het leven geroepen.

Can you still remember the colourfull sweaters Bill Cosby wore in the eighties in his shows? We thought they were great, but nowadays we think they are hysterically coloured and have plumb shapes. I don’t want to wear them, not even in my grave… but they did give a good image of the fashion in that period and that alone is enough to preserve them for the future. So someone took the initiative and there it is: the Cosby Sweater Project!

De ontwerper van de truien is Koos van den Akker, een Nederlander die in de jaren zestig het in zijn ogen erg truttige Nederland verruilde voor New York. Een bijzondere 70-plusser met een erg negatieve kijk op ons landje en op vrouwen, wat hij compenseert met een wel erg postieve kijk op zichzelf.

The designer of the sweaters is Koos van den Akker, a Dutch man that escaped the – in his opinion – narrow minded Holland and moved to New York. A excentric man of 70plus years old with a negative view of our little country and women, something he compensates with an very high opinion about himself.

Ze zijn gewoon té schattig, deze grof gebreide wanten. Ze zijn ontworpen door de Frans-IJslandse breier Hélène Magnússon. Ik ontmoette haar op de beurs L’Aiguille en Fête in Parijs in februari. Ze gaf me het kleurrijke kitje met Lopi-garen en binnen een dag had ik ze gebreid. Borduren ging wat langzamer……

They are just too cute, these with big yarn knitted mittens. They were designed by the French-Icelandic knitter Hélène Magnússon. I met her on L’Aiguille en Fête in Paris in Februari. She gave me a kit with colourful Lopi yarn, which I knitted in a day. The embriodery part took some longer……

Klik op afbeelding voor vergroting – Click to enlarge images

Beter laat dan nooit, dit blog over de Breidagen van 13 en 14 april. Er kwamen te veel leuke uitjes en feestjes tussen, dus het blogklusje bleef even liggen. Maar nu heb ik eindelijk de tijd om jullie uitgebreid verslag te doen. Want wat was het leuk hè!

Better late as never, this blog about the Breidagen on 13 and 14 April. There were so many nice things and parties in my life, so I got behind with blogging. But now I finally found time to make an extensive review. We had so much fun!

Vrijdag gaven Hilly en ik geen workshops, dus kon ik de hele dag lekker op de beurs rondlopen. Wat leuk om iedereen weer te zien, leuke spullen te kopen en foto’s te maken van allemaal blije breiers. De hal was volgepropt met standjes van de beste handelaren die hun mooiste waar hadden meegenomen. Eén groot breifeest!

Friday Hilly and I didn’t give workshops, so I had all day to spend on the fair. It was so good to meet friends, buy stuff and make photos of all these happy knitters. The hall was stuffed with stands of the best merchants who all brought their nicest merchandize. One big knitting party!

Klik op afbeelding voor vergroting – Click to enlarge images

Zaterdag gaven we twee workshops over ons stokpaardje, de Estlandse breikunst. ‘s Ochtends over Estlands kant – Haapsalu shawls en ‘s middags Warme Handen, de technieken uit ons boek over Estlandse wanten en polswarmers. Twee keer een volle bak, dat vinden we heerlijk. Aan het eind van de dag nog even met ons stapeltje Ysolda-boeken naar Ysolda voor handtekeningen. Ja, ik heb ze állemaal. En om Ysolda óns boek aan te bieden.

Saterday we gave two workshops about Estonian knitting, the knitting culture we love to teach. In the morning about Estonian lace (Haapsalu shawls) and in the afternoon Warm Hands, the techniques of our book about Estonian mittens and wrist warmers. Both classes were fully booked, which we loved to teach. At the end of the day we took our Ysolda-books to have them signed by the author. Yep, I own them all. And to offer Ysolda our book.

Klik op afbeelding voor vergroting – Click to enlarge images

De zaterdag  voor Pasen werden er in het Catharijne Convent in Utrecht paaseieren gebreid, je raadt het al, onder leiding van The Dutch Knitters. Hoewel Hil en ik niet echt van de eierenbreien zijn, vinden we dit soort activiteiten superleuk. Van jong tot oud zat heerlijk een paar uurtjes te breien. Sommige met kerstballenervaring, anderen konden nog een steek breien. Dat gaf niets, want we hadden patroontjes in alle moeilijkheidsgraden. Uiteindelijk produceerde iedereen tenminste een muts voor een ei. En sommigen fanatiekelingen zoals Marlies lieten zich niet kennen en breiden er wel drie.

In Catharijne Convent Utrecht Easter eggs were knit on the Saturday before Easter, and you can already guess, under the guidance of The Dutch Knitters. Although Hil and I are not real egg knitters, we really like this kind of activities. Young and old were knitting along happily for a couple of hours. A few already had some experience in knitting Christmas balls and others had never knit at all. That was no problem at all, because we had patterns in all levels of difficulty. In the end every one of them produced at least an egg hat. And some fanatics, like Marlies, even made three.

Klik op afbeelding voor vergroting – Click to enlarge images

Ook personeel en vrijwilligers van het museum konden de verleiding niet weerstaan om het eventje te proberen. De stoere beveilingsbeambte ook. Toen ze werd opgeroepen voor een klusjes bij de ‘vrouwtjes’ (lees: tentoonstelling ‘Vrouwen voor het Voetlicht”), riep ze vrolijk tegen haar verbijsterde collega’s: “Ik kom eraan, even mijn pen uitbreien!”.

Also personnel and volunteers of the Catharijne Convent could not resist the temptation to try and knit something. The tough security guard as well. When she was paged for a task at the “vrouwtjes (ladies)” (read: the exhibition “Vrouwen voor het Voetlicht (women in the spotlights)”, she merrily told her bewildered colleagues: “I’m coming, I just have to finish my row!”

Klik op afbeelding voor vergroting – Click to enlarge images

Het Textiel Museum Audax in Tilburg is iets bijzonders. Monika mocht het natuurlijk niet missen tijdens haar verblijf in Nederland. Met haar, Jan, Hilly en Ingeborn heb ik het allemaal weer mogen bewonderen. De wolfabriek, het Textiellab, de collecties en een leuke tentoonstelling over hoe een schapenvachtje kan transformeren in een lekkere wollen trui. In dit museum vind je ook de leukste museumshop die ik ken. De collectie spullen bestaat voor een groot deel uit prachtige en bijzondere textiel en boeken over textiel. Je blijft er nieuwe leuke dingen ontdekken en gaat er nooit met lege handen weg.

The Audax Textile Museum is very special. Of course Monika had to see this museum during her stay in The Netherlands. With her, Jan, Hilly and Ingeborn I had the opportunity to admire it all again. The wool factory, the Textile Lab, the collections, plus a nice exhibition about how a sheep fleece can transform into a nice woollen jumper. This museum also has the nicest museum shop I know. The collection consists for a large part of beautiful and special textile objects and books about textile. You keep discovering nice new things and never leave empty-handed.

Van een vorig bezoek herinnerde ik mij de handschoenenbreimachine, waar een complete handschoen uitrolt waarvan alleen het randje hoeft te worden omgezoomd. Erg leuk voor Monika, want zij heeft zelf een sokkenbreimachine waarmee ze heel creatieve dingen doet. De handschoenenbreimachine stond eerst uit, maar gelukkig vonden we een vriendelijk meneer van het lab die het apparaat aanzette, zodat Monika het proces kon volgen. Tot slot mocht ze zelfs de handschoenen meenemen die uit de machine kwamen rollen.

I remember from a previous visit the glove-knitting machine that knits an entire glove of which only the cuff needs to be finished. Very nice for Monika because she owns a sock-knitting machine with which she produces very creative objects. The glove-knitting machine was initially turned off, but fortunately we found a kind sir working in the lab and he turned on the machine so that Monika could see the production process. At the end she was even allowed to take the gloves that tumbled from the machine.

Klik op afbeelding voor vergroting – Click to enlarge images

Ja hoor, het is zover, ik ben 50 jaar (en twee dagen) oud. Ondanks dat ik officiëel mijn verjaardag nooit vier, was ook deze verjaardag een gezellige dag met mijn meest geliefde mensjes, die zich niet storen aan mijn gezeur over dat ik niet van verjaardagen houd. Ook de familieleden die gezamenlijk een piepacryle shawl voor mij breiden met in grote roze letters ‘Carla 50′ erop, waren er. Een speldje van het blocken zat er nog in. Dan ben je nog niet jarig!
Eén blik op die shawl was genoeg om een acute midlife crisis op te voelen komen. Deze werd gelukkig snel de kop in gedrukt middels het door mijn schoonzusjes gekozen cadeau; een supergave rode tas waarmee ik mij jaren jonger voel. Tig vakken, volledig customizable en afsopbaar. Kan het nòg mooier? 

Yep, I’m 50 (and two days) now. Despite the fact that I never celebrate my own birthday, this birthday was a cheerful day with my loved ones, who don’t bother about my nagging about not liking birthdays. Also the familymembers who together knitted a very acrylic shawl for me with in big pink letters said ’Carla 50′ were present. A pin, used for blocking, was still there. That can hurt!
One glance at this shawl was enough to start an acute midlife crisis. This fortunately was put down immediately when I saw the present my sisters in law choose for me; a super cool red bag which makes me feel years younger. A lot of storage, totally customizable and easy to clean. Can it get any better?

Inmiddels is na de festiviteiten de rust weer hersteld. Op naar een mooi 51ste jaar met veel breien en breireisjes, nieuwe spannende plannen en vooral met al die mij lief zijn!

After the festivities it is now peaceful and quiet in my home again. Let’s make this 51th year a year with lots of knitting and knitting journeys, new exciting plans and formost, a year with those that are so dear to me!

Klik op afbeelding voor vergroting – Click to enlarge images

Amsterdam in helder zonlicht tijdens de eerste lentedagen van het jaar is één van de mooiste plekjes op de wereld. Typisch deze dag gaf de NS er de brui aan met het treinverkeer rond Amsterdam, maar dankzij mijn auto bereikten wij met maar een uurtje vertraging toch nog de stad om er een fantastische dag door te brengen. Wij lieten Monika voornamelijk de niet-supertoeristische kantjes van deze prachtige stad zien. Startend bij de wallen, over grachten en door zonovergoten straten naar het Leidse plein en de Jordaan, liet ik zien waarom ik zoveel van deze stad houd. Het centrum van Amsterdam is klein en overzichtelijk, een stad die we ’grote stad’ noemen, maar wat eigenlijk een dorp is waar iedereen zich thuis voelt. Maar hoe modern de stad ook is, je kan er nog steeds een kroketje uit de muur eten. Dat deed Monika, enigszins verbaasd over dit praktische verkoopsysteem. Wij legden uit dat de kroket in essentie een meelbal met flartjes vlees in een gefrituurd jasje is, maar Monika zag deze typisch Hollandse snack meer zitten dan haring. Ze leerde en passant dat een kroket eigenlijk een langgerekte bitterbal is, dat de Hema-worst een fenomeen is dat iedere Nederlander kent en dat je met een frikandel eigenlijk alleen zou moeten zwiepen.  

Amsterdam in bright sunshine during the first days of spring is one of the most beautiful places on earth. Typically on this day no trains were running in Amsterdam, but thanks to my car we reached Amsterdam with only an hour delay to spend a fantastic day there. We showed Monika mainly the non-tourist aspects of this beautiful city. Starting at the red light district, walking along the canals and sunlit streets to the Leidse plein and the Jordaan, I showed her why I love this city so much. The city centre of Amsterdam is quite small and clear, a city we call ‘big city’, but is in fact a village in which everyone can feel at home. But although it is a modern city, you can still eat a ‘kroket’ from the wall. That’s what Monika did, somewhat surprised by this practical sales system. We explained that the ‘kroket’ is in fact a flour snack with some small pieces of meat in a fried jacket, but Monika preferred it to a herring. Along the way she learned that a ‘kroket’ is in fact a elongated ‘bitterbal’, that ‘Hema worst’ is something every Dutchman knows and a ‘frikandel’ is something to sway with.

Klik op afbeelding voor vergroting – Click to enlarge images

We bezochten het Waterlooplein, de bloemetjesmarkt, stoffenzaak Boeken, Penelope Craft, Arbeid Adelt en natuurlijk de Afstap. Courtney Kelley, autheur van Modern Vintage Knitting, was toevallig in Malia’s winkel. Ze nam de kans te baat om ons boek Warme Handen te kopen en te laten signeren door Hilly, Monika en mij. Tijdens de lunch op het terras van hotel American, waar ooit Mata Hari zich in het stijlvolle Art Nouveau interieur vermaakte, proosten we op Monika’s verjaardag begin januari. Even lekker zitten was hard nodig om onze voeten rust te geven. Maar wie Amsterdam in één dag wil doen, gaat al snel weer verder, want er was nog zoveel te zien en te beleven. Zoals superrelaxte katten en honden die genoten van het zonlicht. Net als de ooievaar op het dak van een huis tegenover het huis waar ooit Anne Frank trachtte de oorlog te overleven.

We visited Waterloopplein, the flower market, fabric store Boeken, Penelope Craft, Arbeid Adelt and of course de Afstap. Courtney Kelley, author of Vintage Modern Knits, happened to be in Malia’s shop. She seized the opportunity to buy our book Warm Hands and have it signed by Hilly, Monika and me. During lunch at the terrace of hotel American, were once Mata Hari enjoyed herself in the stylish Art Nouveau dècor, we toasted to Monika’s birthday at the beginning of January. Sitting down for a while was what our feet really needed. But if you want to do Amsterdam in one day, you have to be on your way again soon because there was still so much to see and experience. Such as the super-relaxed cats and dogs that enjoyed the sun as much as we did. And the stork on the rooftop of a house opposite the house in which Anne Frank once tried to survive the war.

Klik op afbeelding voor vergroting – Click to enlarge images

Aan het eind van de dag puften we met een glaasje uit op het terras van Zeezicht. Groot was Monika’s verrassing toen ze niemand minder dan Nancy Marchant aan zag komen op haar fiets. Wij hadden haar gevraagd om met ons te eten omdat we wisten dat Monika dat geweldig zou vinden. Nancy had een tas vol breisels bij zich om te laten zien. Monika was onder de indruk en besloot ter plekke dat dat ze toch wel weer met fluffy garens wilde breien. Wat hebben we een heerlijke avond gehad met z’n viertjes. Monika bestelde een piepkuiken, maar had niet verwacht een complete vogel op haar bord te krijgen. Inmiddels snapt ze dat het arme dier zijn naam dankt aan het feit dat het nooit verder is gekomen dat piep…

At the end of the afternoon we took a rest, enjoying a nice glass of wine at the terrace of Zeezicht. Monika was very surprised when she saw Nancy Marchant coming towards us on her bike. We had asked her to join us for dinner because we knew Monika would love that. Nancy brought a bag full of knitting to show us. Monika was very impressed and decided on the spot that she would like to knit with fluffy yarns again. The four of us had such a lovely night. Monika ordered ‘piepkuiken’ (spring chicken), but didn’t expect to get the entire bird on her plate. By now she knows that the poor animal thanks its name to the fact that it never got any further than ‘piep’…

In 2008 leerde ik, in verband met een breiboekenswap, via Ravelry de Estlandse Monika kennen. Er ontstond vriendschap en in zomer 2010 en 2011 ging ik met breivrienden naar Estland waar we samen ontzettend veel leuke dingen beleefden. In november 2011 waren Hilly en ik op Mardilaat om daar Warme Handen te introduceren, een boek dat met hulp van Monika werd gemaakt. En nu komt ze naar Nederland! Welkom lieve Monika, ik hoop dat je hier een gewéldige tijd zal hebben!

In 2008 I got in contact trhough Ravelry with Monika from Estonia, who I asked to swap some Estonian books with me. We became friends and in the summer of 2010 and 2012 I went to Estonia with a group of my knitting friends. We had such a good time. In November 2011 Hilly and I went to Mardilaat to introduce Warm Hands, a book that was made with Monika’s support. And now she is coming to the Netherlands! Welcome dear Monika, I hope that you will have a wonderful time here!

Kennen jullie haar nog van de Stitch ‘n Bitch-dag 2007 in de Van Nelle-fabriek in Rotterdam? Wij hadden Jean Moss uitgenodigd om aan het evenement deel te nemen en wat deed die vrolijke getalenteerde breicorifee dat leuk! Met meer dan tien boeken en nog veel meer interessante ontwerpprojecten op haar naam, kunnen we haar rekenen tot één van de belangrijkste ontwerpers in de breiwereld.

Do you remember her from the Stitch ‘n Bitch Day 2007 in the Van Nelle-fabriek in Rotterdam? We invited Jean Moss to participate in the event, a task this cheerful talented knitter did so nicely! She has written more than ten books and did so many interesting design projects, that we can surely say that she is one of the most important designers in the knitting world.  

Met Sweet Shawlettes bewijst Moss dat zij het vermogen heeft een breiboek samen te stellen met eigentijdse ontwerpen. Shawls zijn leuk om te breien. Je hoeft niet zo heel precies te zijn met de maatvoering, er hoeft weinig of niets in elkaar genaaid te worden en ze blijven je leven lang passen, hoe dun of dik je ook wordt. 

With Sweet Shawlettes Moss proofs that she has the abililty to make a knitting book with contemporary designs. Shawls are so much fun to knit. You don’t have to be too precise with the size a shawl will be, you don’t have to sew many seams and they will fit you, no matter how thin or big you get during life.

In dit boek vind je maar liefst 25 grotere en kleinere projecten om je helemaal in uit te leven. Van leukrijk en gezellig tot stijlvol en klassiek. Voor ieder wat wils.Van de 25 projecten is Mantilla (de oranje kanten shawl van Rowan KidSilk Haze) mijn favoriet. Die ga ik zeker nog eens breien! 

In this book you find 25 big and small projects to knit. From colourfull and cozy to stylish and classical designs. You will surely love  them. From these 25 projects my favorite is the Mantilla (the orange lacy shawl made of KidSilk Haze). I can’t wait to find time to cast it on!  

Klik op afbeelding voor vergroting – Click to enlarge images

WORLD BLOG TOUR

• 07-03-2012  Jen_Arnall-Culliford Knitwear Jen Arnall-Culliford
• 08-03-2012  Needled  Kate Davies
• 09-03-2012  Rock and PurlRuth Garcia-Alcantud
• 10-03-2012  Woolly Wormhead Woolly Wormhead
• 12-03-2012  Yarnscape  Alison Barker
• 13-03-2012  Confessions of a Yarn Addict Anniken Allis
• 14-03-2012  Joli House Amanda France
• 15-03-2012  This Is Knit Lisa & Siobhan
• 16-03-2012  The Knitting Institute Katy Evans
• 17-03-2012  Life ’n Knitting Carla Meijsen
• 18-03-2012  ConnieLene  Connie
• 19-03-2012  Just Call Me Ruby Susan Crawford
• 20-03-2012  Tiny Owl Knits Stephanie Dosen
• 21-03-2012  Ulla-Bella Anita Tørmoen
• 22-03-2012  Heike Knits Heike Gittins